Mesajlardan seçtigimiz konuları sizlere sunuyoruz.

FORUM daki YAZARLAR ve KONULAR:

                                         - Herkesin Bir Hikayesi var

Enver Özdemir           - Yavu ve Yavulular, - VEFA / Bir Hatıra

Vahit Erkmen             - KUMUKLAR ve KUMUKÇA

Hüseyin Erdin             - İnsan ve Memleket

İsmet Gürsel Köklü      - Yavu da Kardeşlik

Sezai Hangişi              - EGİTIM ve AİLE

Murat Demirbük          - Sivas ta Tarım, - SAGLIK / Kuş Gribi

Ersin Erdem               - Yavu ve Biz

Aslanhan Cici             - 40 Sene alda Yavu da

Ayça Akay                 - Kumuk Dili ve Tarihi, - Kumuk Folklorü

Gülriz Topal                - Köyümüz ve Sevgimiz

Dogan Çetinkaya         - Atayurt

Nazım Murat Ölmez     - Yavu Şenlikleri (Kültür Yaşamaktır)


 

Herkesin bir hikayesi var.

 İçerisinde kimi mutlu anılar olarak ağızlara yayılan gülücüklerle hatırlanırken, kimileri burun direklerini sızlatır insanın.

Evet, herkesin bir hikayesi var İbrahim Bilgiç’in de.

1921 yılında Dağıstan’ın Kumuk Yurt’u Temirhan Şura’da doğan, daha sonra Hasavyurt’a yerleşen İsmailof Niymatullah’ın yurdundaki mutluluğu1941’de Hitler’in Stalin’e saldırması ile noktalanır. Dağıstan’da tüm eli silah tutanların askere alındığı o yıllarda, Niymatullah’ın okuduğu tıp fakültesi de derslere stop der ve birkaç aylık eğitimden sonra”canlı olarak düşman eline geçmeyeceklerine” dair antlar içirtilerek muharip yedeksubay olarak Stalin’in Kızıl Ordusu’na katılır.

Dileklerle, verilen sözlerle, içirtilen antlarla  realite bazen aynı iz üzerinde yürümüyor.  Esir olmamak için verilen söz de realite karşısında boyun eğiyor ve İsmailof  Niymatullah Alman Ordularına tutsak oluyor. Çalışma kamplarında insanlık dışı koşullarda geçen esaret yılları, 1945 yılında müttefiklerin İtalya üzerinden Avrupa içlerine yürürken bitiyor. Fakat asıl hayati tehlike de şimdi, esaretin bitmesiyle doğuyor.  Kızıl ordu mensupları oldukları için, müttfik kuvvetler onları mensup oldukları ülkeye Rusya’ya iade edeceklerdir Nazilerin eline esir olarak düşenlere Kızıl Ordu ve de Stalinizm iyi gözle bakmamaktadır. Hele bir de subay iseniz, usulen bir soruşturma sonrası cezaların en hafifi olarak Sibirya’ya Komünizmin çalışma kamplarına sürgün.  Nasyonal Sosyalizm’in zulmünden Nasyonal Komünizm’in zulmüne.

Başına geleceklerin ayırdında olanlar fırsat buldukça müttefik toplama kamplarından firar ederek, ”ferman Stalin’in dünya bizimdir”deyip gidebildikleri, tutunabildikleri tüm ülkelere yayılıyorlar. İsmailof Niymatullah’ın şansına da Türkiye düşüyor. Oluyor İbrahim Bilgiç.

Evleniyor, çoluğa çocuğa karışıyor. Karışıyor ya anayurt özlemi, Hasavyurt özlemi de bir türlü bitmiyor.

O’nunla 1989’da ilk defa Ağabeyimgilde karşılaştığımda sağlığı yerinde, oğlu ve hanımıyla birlikteydi. Bizim Dağıstan’la, Yahsay’la, Endrey’le ilgili meraklı sorularımızı yanıtlarken gönlünde saklı Hasavyurt hasretini  apaçık ifşa ediyordu.

İkinci kez, 2007’nin ilk günleri Anvers Kuzey Kafkas Kültür Derneğinin otantik Kafkasya menülü aylık mutat yemeğinde tekrar karşılaştık. Bu arada geçen onsekiz yıl düzenini bozmuş,  hanımı O’nu yaşamında yalnız bırakmış, sağlığı da bir hayli gerilemiş. Ellerini ayaklarını kullanamıyor, tekerlekli sandalyeye mahkum olmuş, akli melekeleri de yaşı sebbebiyle tam yerinde değil. Aldığı nefesin dışında her şeyiyle başkasına bağımlı olarak şu anda oğlunun yanında yaşıyor. Onda, geçen onsekiz yılda değişmeyen tek şey yurduna, Hasavyurt’a duyduğu özlem. Tüm tazeliği ve çekiciliğiyle burcu burcu, dipdiri duruyor. Oğluna dönüp;

“Şamil bak, İstanbul’dan Mohaçkale’ye direk uçak seferleri varmış!”derken, insan bilincinin derinlerine yerleşen, bir türlü kaybetmediği o muhteşem arzunun kutsiyetini sergiliyor.

Sağdan itibaren; Qalsın İsakof, Hacı, Abdurrazzak Murtazayef, Şamil Bilgiç, Elmira Tutuşova, Zümrüt Atarçiyeva,
önde oturan yaşlı; Niymatullah İsamilof (İbrahim İçli) yanındaki Burliya Astemirova, Sezen Özden.

En önde oturanlar soldan;Günnihan Canol, Harika Canol, ev sahibesi Faika Canol. 

Herkesin bir hikayesi var! Burliya’nın da.

 Astemirova Burliya.

Boyu 1, 40’lardan daha uzun olmayan, “ne hikayeleri”olan, Dağıstan’dan Hasavyurt’lu 70’li yaşların ortalarını yaşayan saf, sevimli, sıcak, dost, ana.

Tanışmamızla birlikte akrabalığımızı ilan ettik karşılıklı. Ben O’na Eçuv(Hala) derken, O beni oğulluğa kabul etti. Benden tek ricası, ola ki buralarda ölümle karşılaşırsa mutlaka müslüman mezarlığına gömülmesini sağlamam. Şimdi burada, Mol’daki hepimizin Eçuv’ü O.

1935’lerde varlıklı bir ailenin kızı olarak doğmuş Dağıstan’da. 1938 yılında Stalinizm’in sosyal politikaları gereği, tüm Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri’ndeki son aristokratlar ve varsıllar (kulaklar-özdenler) tasfiye edilirken, Burliya’nın babası ve erkek kardeşleri de tutuklanır. Suçları özel mal varlıklarının fazla olması. Evlerinden de dışarı atılıp sokakta kalınca, akrabalarının yanına sığınırlar büyüğü ancak üç dört yaşlarında iki kızıyla anne. ”Hiç çalışmamış anam en ağır işleri yapmak zorunda kaldı. Pek itinayla yetiştirilen Anam bu zulme ancak bir yıl dayanabildi. Bizi okula kabul etmiyorlar, iş vermiyorlardı. Çok çektik, çok yokluklar gördük. İnsan pek dayanıklı bir canlı, kolay kolay ölmüyor. Onun için büyüyemeden böyle küçücük kaldım. . . yaa!”derken Kafkaslar’ın dumanlı dorukları gibi puslanan ıslak gri gözler, aslında anlatım sırası henüz gelmemiş tüm hayat hikayesinin özetiydi.

Sovyet Sistemi dağılınca, yeni Rus Hükümeti bir mektup yazarak ailesine yapılanlar için O’ndan resmen özür dilemiş. Babası ve Ağabeylerinin akıbetlerini (kurşuna dizildiklerini) resmi olarak, ancak o zaman tebliğ etmişler.  Gasp edilen mallarının bedellerini ödeyeceklerini bildirmişler ve ilk taksit olarak bir miktar ödeme yapmışlar. Daha sonraki ekonomik çöküntü her şeyin üstüne sünger çekmiş. 

Belçika’ya ilticacı statüsünde gelen kızı, kendisi işe giderken iki kız toruna bakması için bir yolunu bularak O’nu da yanına aldırmış. Yedi yıldır Belçika’da yaşıyor.  Havası, suyu, sebzesi,  meyvesi mis gibi kokan yurdu Dağıstan’dan, Hasavyurt’tan ırakta, hasreti büyüyerek.

Zulmün, acıların çökertemediği küçücük boylu bu kadının en canlı kalan uzvu, buram buram hasret kokan, Dağıstan-Hasavyurt özlemli buğulu gözleri.

Her karşılaştığımızda “…durmam giderim, öleceksem yurdumda öleyim, Allah nasip etmesin bu topraklara cesedimi”demesi içimi ezer.



Sağdan itibaren; FatihHangişi, AhmetHangişi, Qalsın, Hacı, Abdurrazzak, Şamil, Elmira, Zümrüt,
ortada oturanlar;Niymatullah(İbrahim), Burliya,
önde oturanlar soldaki  Faika Canol, Akif Canol.

Şu an hala Belçika’da sığınmacı statüsünde değişik yerleşim birimlerine dağılmış olarak bir hayli Dağıstan-Rusya vatandaşı Kumuk yaşamaktadır. Onlara İbrahim Bilgiç Amca’dan bahsettiğimde pek ilgilerini çekti. Herkes aklına gelen bir sürü soru yöneltti bana. Ben bu sorulara cevap verecek bilgiye sahip olmadığımı, isterlerse onlara buluşma ortamı yaratmaya çalışacağımı, tabii ki en büyük sorunun İbrahim Amca’nın şu andaki sağlık sorunu olduğunu, ancak oğlu Şamil’le konuştuktan sonra onları arayacağımı söyledim. Bir hayli erteleme ve engelden sonra buluşma nihayet gerçekleşti Mol’da. Bir tarafta Dağıstan’dan 66 yıl önce ayrılmış Hasavyurt’lu İsmailof Niymatullah tekerlekli sandalyesinde, etrafında onu merakla süzen Astemirova Burliya, kızı Tutuşova Elmira, İsakof Qalsın, Murtazayef Abdurrezzak, Atarçiyeva Zümrüt ve eşi Hacı diğer yanda.

Konu : Yavu Kültür ve Sanat Festivali, Şenlikler
Yavu Beldesi İdarecileri , Yavu daki Kamu Kurumları yöneticileri,
Yavulu ve Yavuyu sevenlere açık Mektup.

Yavu da Yapılacak olan Festival şenlikllerimiz için öneriler;

- Festivale katılımı maksimum seviyeye getirmek için…

1. Dünya nın neresinde olursa olsun bütün Yavululuların davet edilemsi.
2. Sadece Yavu merkez degil çevreninde Festivale aktif katılımını saglamak
(Killik, Aşagı Ekecik, Yukarı Ekecik, Belcik, Çakraz, Karalar, Basköy v.s...)
3. Geçen yılda oldugu gibi bütün devlet büyüklerini, Mülki ve İdari Amirleri, Yavu ya baglı köy idare heyetlerini davet etmek..


- Festivalde daha geniş zaman mesela 1 hafta ve zengin içerik..

- Kültürel içerikli yarışmalar..
1. Mutfak kültürümüzü tanıtmak için en güzel yemek yarışması...
2. Yavu ve Kültürünü tanıtan Şiir, Makale, Hikaye, Roman Resim Yarışması
(Yavu daki ve Yavulu Egitimcileri göreve davet ediyoruz..)
3. El sanatları sergisi ve Kermes düzenlenmesi (Satışlar fon için)


- Yavu ve Çevresinde Kalite Teşvik Yarışmaları
1. En başarılı Ögrenciler
2. En Güzel Bahçe
3. En başarılı ziraatci
4. En başarılı Besici
5. En başarılı Egitimci
6. En başarılı Esnaf (Hizmet ve ekonomik başarı)
7. En Büyük Yavulu (yavu ya hizmet açısından)
8. En başarılı Belediye çalışanı
9. Spor turnuvaları


- Faliyetlerin genişletilebilmesi için Fon oluşturmak ve reklam almak...

1. Büyük markalar oldugu gibi çevre esnafa da başvurulabilir...
2. Festivale direkt yardım da saglanabilir
(Araç, Malzeme, Gıda, Kıyafet, Eşantiyon v.b)

Fikirlerimizi paylaşalım ve organizatörlere destek olalım.
KÜLTÜR YAŞAMAKTIR
Daha Güzel Günlerde buluşmak dilegiyle...